WCAG 1.2.3 Audiodeskrypcja lub alternatywa tekstowa dla mediów (nagranie)

Kryterium sukcesu 1.2.3 zapewnia, że osoby niewidome i słabowidzące otrzymują informacje wizualne z nagranego wideo: to, co jest pokazywane, demonstrowane lub zapisane na ekranie. To poziom A i część normy EN 301 549 (punkt 9.1.2.3).

Czego wymaga kryterium

Dla nagranych multimediów zsynchronizowanych (wideo z dźwiękiem) należy zapewnić jedno z poniższych:

• audiodeskrypcję treści wideo — narrację opisującą ważne szczegóły wizualne, zwykle wpasowaną w naturalne przerwy w dialogu; albo
• alternatywę dla mediów zmiennych w czasie — dokument, który we właściwej kolejności przedstawia zarówno treść dźwiękową, jak i wizualną („transkrypcję opisową”), wraz z możliwością osiągnięcia tych samych rezultatów co w interaktywnych częściach nagrania.

Wyjątek: wideo jest alternatywą medialną dla tekstu, który już znajduje się na stronie, i jest jako takie wyraźnie oznaczone.

Jeśli wszystkie ważne informacje wizualne są już w ścieżce dźwiękowej, dodatkowa audiodeskrypcja nie jest potrzebna.

Na poziomie AA kryterium 1.2.5 zawęża wybór: wymagana jest wtedy audiodeskrypcja, a sama alternatywa tekstowa już nie wystarcza.

Typowe błędy w sklepie internetowym

• wideo produktowe, w którym prezenter mówi „po prostu zróbcie tak”, a dany krok jest tylko pokazany;
• tekst na ekranie, np. rozmiary, ceny lub kod rabatowy, którego nikt nie odczytuje na głos;
• film wizerunkowy marki z samą muzyką i opowieścią w obrazie, bez żadnego opisu;
• transkrypcja zawierająca mowę, ale pomijająca to, co dzieje się na ekranie.

Jak to sprawdzić

Automatycznie: żadna automatyczna reguła naszego skanera nie odpowiada temu kryterium. To, czy w dźwięku brakuje informacji wizualnych, można ocenić tylko, oglądając nagranie. Potrzebna jest kontrola ręczna.

Ręcznie: należy obejrzeć każde wideo, a następnie odsłuchać je z wyłączonym ekranem. Zapisać wszystko, co umknęło — działania, tekst, szczegóły produktu. Potem sprawdzić, czy wersja z audiodeskrypcją lub transkrypcja opisowa obejmuje każdy z tych punktów, po kolei.

Jak to naprawić

• Planować filmy tak, aby narrator mówił, co jest pokazywane: „Pociągnij zawleczkę po lewej stronie, aż usłyszysz kliknięcie”.
• Odczytywać na głos każdy istotny tekst na ekranie.
• Opublikować obok wideo transkrypcję opisową: mowę oraz opisy działań w nawiasach.
• Dla ważnych filmów nagrać wersję z audiodeskrypcją i udostępnić ją jako osobną ścieżkę lub plik.

Powiązane kryteria

• 1.2.5 Audiodeskrypcja (nagranie) — audiodeskrypcja na poziomie AA.
• 1.2.2 Napisy rozszerzone (nagranie) — ścieżka dźwiękowa dla osób głuchych.
• 1.2.1 Tylko audio lub tylko wideo (nagranie) — nagrania tylko z dźwiękiem lub tylko z obrazem.

Najczęstsze pytania

Czy transkrypcja wystarczy do spełnienia 1.2.3?

Zwykła transkrypcja samej mowy nie wystarczy. Alternatywa tekstowa musi opisywać zarówno to, co jest mówione, jak i to, co jest pokazywane, we właściwej kolejności. Taka transkrypcja opisowa spełnia 1.2.3; na poziomie AA kryterium 1.2.5 nadal wymaga audiodeskrypcji.

Kiedy audiodeskrypcja nie jest potrzebna?

Gdy wszystkie ważne informacje z obrazu są już przekazane w dźwięku — np. w nagraniu „gadającej głowy”, w którym mówiący mówi wszystko, a nic ważnego nie jest wyłącznie pokazywane.

Czym jest audiodeskrypcja?

Narracją dodaną do ścieżki dźwiękowej, która opisuje ważne szczegóły wizualne — działania, tekst na ekranie, zmiany scen — zwykle umieszczaną w naturalnych przerwach w dialogu.